İbn Ḥacer’in Lisānu’l-Mīzān’daki Şīʿī Kaynakları

Datos Bibliográficos

ID21676532
AutoresMustafa Macit Karagözoğlu (0000-0002-6950-3445, MARMARA ÜNİVERSİTESİ, İLAHİYAT FAKÜLTESİ), Muhammed Enes Topgül (0000-0003-3077-2610, MARMARA ÜNİVERSİTESİ, İLAHİYAT FAKÜLTESİ)
Año2023
Volumen64
Número2
Páginas315-357
Fecha de publicación2023-11-30
Open AccessSí
TipoARTICLE
RevistaAnkara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi (JOURNAL)
Identificadores de la revistaISSN: 1301-0522 • E-ISSN: 1309-2057
EditorialAnkara Universitesi Ilahiyat Fakultesi Dergisi (PUBLISHER)
DOI10.33227/auifd.1315351
OpenAlexW4389009759
IdiomaEN
Citas recibidas1
Referencias citadas5

Bu makalede İbn Ḥacer’in zayıf ravilere dair meşhur eseri Lisānu’l-Mīzān’daki Şīʿī kaynak kullanımı incelenmektedir. Daha önce başka Sünni tarihçi ve hadis alimleri de Şīʿī ricāl kaynaklarına başvurmuşlarsa da bu eserleri en yoğun kullanan müellif İbn Ḥacer olmuştur. O, Lisānu’l-Mīzān’da Ebū Caʿfer eṭ-Ṭūsī başta olmak üzere 12 Şīʿī ricāl alimine toplam 787 kez atıf yapmıştır. Şīʿī kaynaklardan eklediği ravilerle ḍuʿafāʾ türünün kapsamını genişleten İbn Ḥacer, ravilerin Şīʿīliklerini bizzat mezheplerine ait eserler üzerinden göstermiştir. Lisān’ın ilk üç cildinde yoğun olarak yer alan Şīʿī ravilerin büyük çoğunluğu, eserin ilk telifinden sonraki gözden geçirme süreçlerinde müellif tarafından kitaba eklenmiştir. Makalede İbn Ḥacer öncesindeki Sünni müelliflerin Şīʿī ricāl eserlerini kullanımı üzerinde durulduktan sonra İbn Ḥacer’in Şīʿī kaynakları incelenmekte, Lisān’ın yazmaları üzerinden Şīʿī ravilerin kitaba giriş serüveni ortaya koyulmakta ve Şīʿī kaynaklardan yapılan nakillerin ravi tenkidindeki işlevi gösterilmektedir

Art · Humanities · Physics · Botanical Research and Chemistry · Families in Therapy and Culture · Historical and Linguistic Studies

Herramientas

Abrir DOIOpen Access