Światło jako obiekt przekładu intersemiotycznego (o audiodeskrypcji "Solaris" i "Stalker" Andrieja Tarkowskiego

W artykule podjęto próbę analizy werbalnych eksponentów światła w audiodeskrypcji – usłudze socjalnej dla osób niewidomych i słabowidzących – do dwóch filmów Andrieja Tarkowskiego: „Solaris” i „Stalker”. Udowodniono, że następujące obiekty widoczne na ekranie mają swoje werbalne reprezentacje w AD: źródło oświetlenia, oświetlenie naturalne jako sygnał pory dnia, blask jako odbicie promieni świetlnych, otwór w pomieszczeniu jako miejsce przemieszczania się światła, materia wytwarzająca światło, technika prezentacji obrazu w kadrze. Środkami językowymi są pojedyncze leksemy z semantyką światła, czasowniki, kolokacje. Wśród figur stylistycznych wyróżniono: synestezję, wyrazy kontrasty, metafory i porównania. Badania wykazały kumulatywność opisu światła w krótkich odcinkach czasu

Art · Central European Literary Studies · Language and Culture · Polish-Jewish Holocaust Memory Studies