Wracając do Babadag

Artykuł jest próbą ponownego spojrzenia na jedną z najważniejszych książek Andrzeja Stasiuka, Jadąc do Babadag, w celu zidentyfikowania wątków, które dwadzieścia lat po jej premierze wciąż mogą być pouczające. Chodzi, po pierwsze, o wątki (środkowo)europejskie, widziane w splocie literacko-(geo)politycznym i przez pryzmat zamysłu, by w tamtych czasach podjąć taki temat; po drugie, chodzi o historyczno-kulturową ontologię tej części kontynentu, która – choć ujęta w formie prozy – ma zadatki na to, by być głosem wykraczającym poza sferę literatury; po trzecie, chodzi o refleksję nad samą tytułową miejscowością – nad jej miejscem na imagologiczno-literackiej mapie „tej części Europy” Stasiuka i namysł nad sensami, jakie mogły wówczas (i mogą dziś) zostać wpisane w tę miejscowość; po czwarte, chodzi o wejście w dyskusję z ogólniejszą ideową warstwą tego pisarstwa, jaką zwykło się je opatrywać. Wszystkie te okoliczności skutkują wysoką, wyraźnie oznaczoną kwalifikacją jakościową, jaką – zdaniem autora – można przypisać tej prozie

NAD+ kinase · Central European Literary Studies · Polish-Jewish Holocaust Memory Studies · Urban Development and Cultural Heritage