Asamblaż w asamblażu

O performatywności ikon kompozytowych w kontekście liturgicznym i muzealnym

Bibliographic Data

ID21368461
AuthorsDorota Zaprzalska (0000-0002-0597-3755, corresponding author)
Year2022
Volume71
Issue4
Publication date2022-12-17
Peer ReviewedYes
Open AccessYes
TypeARTICLE
VenuePamiętnik Teatralny (JOURNAL)
Journal identifiersISSN: 0031-0522 • E-ISSN: 2658-2899
PublisherInstytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk (PUBLISHER)
DOI10.36744/pt.1284
OpenAlexW4312078530
LanguageEN
Citations received1
References cited34

Artykuł stanowi analizę performatywności dwóch ikon kompozytowych w kontekście liturgicznym i w kontekście muzealnym. Ich niezwykła forma polegająca na połączeniu dwóch paneli w jedno dzieło sztuki jest interpretowana jako asamblaż – w ślad za użyciem tego terminu przez Victora I. Stoichitę. Jednocześnie autorka akcentuje wieloznaczność tego terminu i korzysta z teorii asamblażu jako narzędzia interpretacyjnego, by ukazać funkcjonowanie ikon w ramach asamblaży społecznych. W perspektywie tej teorii można analizować aktywne uczestnictwo ikon kompozytowych w asamblażach ludzi i nie-ludzi oraz sprawczy potencjał tkwiący w ich niezwykłej formie, by pogłębić rozumienie ich funkcjonowania w relacjach z innymi dziełami sztuki, instytucjami, ludźmi. Dzięki zastosowaniu kategorii asamblażu i ikony performatywnej do analizy dwóch przykładów ikon kompozytowych w artykule scharakteryzowano wpływ asamblażowej formy na kult i prezentację obrazów. Skupienie się na kwestii performatywności pozwoliło uwydatnić dynamikę formy asamblażowej i ikony samej w sobie. W zależności od kontekstu – performansów, w których uczestniczy, a także asamblaży, których staje się częścią – ikona będzie dziełem sztuki i/lub obrazem dewocyjnym, który przekracza sferę wartości artystycznych. W artykule poddano także refleksji asamblażowy charakter procesu badania ikon

Art · Physics · Theology · Philosophy · Religious Tourism and Spaces · Visual Culture and Art Theory

Tools

Open DOIOpen Access