Taniec organologiczny
Cielesność u schyłku antropocenu
Bibliographic Data
| ID | 21368536 |
|---|---|
| Authors | Dorota Sajewska (0000-0003-0904-6761, Ruhr University Bochum, corresponding author) |
| Year | 2024 |
| Volume | 73 |
| Issue | 3 |
| Pages | 125-147 |
| Publication date | 2024-09-16 |
| Peer Reviewed | Yes |
| Open Access | Yes |
| Type | ARTICLE |
| Venue | Pamiętnik Teatralny (JOURNAL) |
| Journal identifiers | ISSN: 0031-0522 • E-ISSN: 2658-2899 |
| Publisher | Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk (PUBLISHER) |
| DOI | 10.36744/pt.1681 |
| OpenAlex | W4402619322 |
| Language | EN |
| References cited | 7 |
Punktem wyjścia dla autorki jest zaproponowane przez Bernarda Stieglera nowe ujęcie „organologicznej” cielesności, które obejmuje życie nie tylko biologiczne, ale i techniczne, materię organiczną i zorganizowaną materię nieorganiczną. Tekst ukazuje potencjał wynalazczych cielesności w przeciwdziałaniu entropii i postępującej dezintegracji ekosystemów w oparciu o analizę porównawczą dwóch prac performatywnych: Rubble Dance Long Island City (1991) Rudy Burckhardt i Douglasa Dunna oraz Landfill Dance (2012) Tejal Shah. Choć obie prace problematyzują taniec na wysypiskach śmieci przedstawionych jako toksyczne resztki kapitalizmu, to jednak sposób ujęcia cielesności różni się w tych pracach diametralnie. Pierwsza z nich wpisuje się w diagnozy badaczy antropocenu, uwypuklając znaczenie ciała ludzkiego jako żywej materii w kontekście martwych pozostałości epoki industrialnej. Druga natomiast ukazuje cielesność hybrydyczną, wykraczającą poza dychotomię materii organicznej i nieorganicznej i manifestującą się jako sieć relacyjności z innymi systemami – ekologicznymi, geologicznymi, technologicznymi. Autorka proponuje koncepcję „tańca organologicznego” jako performansu projektującego nowe technologie przetrwania w duchu negantropocenu
Political science · Culinary Culture and Tourism · Nutrition and Health Studies
| Citation velocity | historical |
|---|---|
| Highly cited | No |