Koherencja lokalna i globalna w mowie spontanicznej pacjentów z afazją mieszaną

Afazja to zaburzenie, które poważnie utrudnia funkcjonowanie językowe i komunikacyjne. Dezintegruje system językowy, wpływając na spójność dyskursu, a tym samym może powodować zakłócenia zarówno w nadawaniu, jak i odbiorze wypowiedzi. Badania nad dyskursem u osób z afazją stają się istotne w kontekście Międzynarodowej Klasyfikacji Funkcjonowania, Niepełnosprawności i Zdrowia (ICF). Artykuł porusza temat koherencji analizowanych ilościowo w wypowiedziach spontanicznych u osób z afazją mieszaną zarówno z komponentem motorycznym, jak i sensorycznym oraz w grupie kontrolnej. Został przedstawiony wycinek badań prowadzonych w ramach projektu OPUS 21 nad dyskursem u osób z afazją. Celem projektu było sprawdzenie poziomu spójności lokalnej i globalnej w wypowiedzeniach oraz zestawienie ich w poszczególnych grupach badanych. Starano się znaleźć zależność wpływającą na poziom spójności. Próbowano określić, czy jest korelacja między spójnością lokalną i globalną. Do badań przedstawionych w artykule wybrano po dziesięć osób z każdej grupy, które zostały odpowiednio zestawione z uwzględnieniem wieku, wykształcenia, czasu zachorowania. Sprawdzono spójność lokalną i globalną w wypowiedziach spontanicznych dotyczących okoliczności zachorowania oraz opowiadaniu o sobie lub o ważnym wydarzeniu z życia. Po dokonaniu adaptacji anglojęzycznej skali kohezji i koherencji autorstwa Van Leer i Turkstry (1999) wykonano kodowanie, aby móc otrzymać wyniki ilościowego zestawienia dzięki programowi SALT. Analiza wykazała, że najmniejszy stopień spójności zarówno lokalnej, jak i globalnej osiągają pacjenci z diagnozą afazji mieszanej z komponentem sensorycznym. Grupa kontrolna osiąga najlepszą spójność wypowiedzi, choć również można zaobserwować w niej rozbieżności

Optics · Physics · W band · Language and Culture