Jestem pustką”. O koncepcji performowania rdzenności Mirosława Kocura

W artykule analizowane są doświadczenia Mirosława Kocura, antropologa teatru i kulturoznawcy, związane z jego wyprawą na archipelag wysp Księcia Jorku (Nowa Gwinea), gdzie poprzez praktykę immersji w naturę („zanurzenie”) formułuje paradoksalną definicję rdzenności jako „pustki”. Zestawiając badania, w których brał udział Kocur, z francuską wyprawą Dakar-Dżibuti (1931–1933), autorka podkreśla różnice w podejściu klasycznej etnografii i polskiego badacza. Autorka artykułu rozważa, czy Kocur poprzez swoje doświadczenia staje się badaczem indygenicznym — niekoniecznie tubylcem, ale kimś, kto przyjmuje lokalną filozofię poznania i uczestniczy w dziedzictwie kulturowym. W tym kontekście przywołuje koncepcje dziedzictwa Laurajane Smith i Rodneya Harrisona, które wskazują, że jest ono żywym, performatywnym procesem, a nie zbiorem materialnych obiektów. Tekst kończy refleksja nad tym, że rdzenność może być nie tyle kategorią etniczną, co wyborem przynależności i sposobem bycia w świecie otwartym na inne kultury, ich rytuały i duchowość

Central European Literary Studies · New Caledonia Indigenous Studies · Polish-Jewish Holocaust Memory Studies