Tefsir Geleneğinde Bilgi Sınırlılığı ve Tevakkuf

Tefsir literatürüne bakıldığında bazı müfessirlerin fayda vermeyen konulara çok dalmadıkları, bilmedikleri konularda yorum yapmaktan sakındıkları ve tevakkuf ettikleri görülmektedir. Bu yönüyle tevakkufun tefsir ilminde sıklıkla rastlanılan yöntemlerden biri olduğu anlaşılmaktadır. Bir müfessirin yorum yapmaktan sakınması kimi zaman onun yönteminin bir parçasıdır. Bu yaklaşımın klasik dönemdeki izleri belirgindir. Bu çalışmada müfessirlerin yorum alanlarını bilinçli bir şekilde sınırladıklarının tespiti bu açıdan önemlidir. Elbette bunun nastan kaynaklı izleri de mevcuttur. Bunların ortaya çıkarılması ve somutlaştırılması tefsirde istinbat alanı ile nassın anlam yelpazesine bağlılığın sınırlarını ortaya çıkarması açısından önemlidir. Bu yönüyle bu çalışmada, tevakkufun sebepleri ve tefsir literatürüne olan etkileri kapsamlı bir şekilde irdelenmiştir. Bu çalışma tevakkufun âyet yorumlarına etkisini, müfessirlerin tevakkuf etme gerekçelerini ve bu yaklaşımın arka planındaki bilgi birikimini ele almaktadır. Bunun yanı sıra çalışmada, tevakkufun âyetlerde kastedilen anlamın tespitindeki yeri ve işlevi üzerinde de durulmaktadır. Bu bağlamda çalışmada nitel araştırma yönteminin doküman incelemesi modeli kullanılacaktır. Böylelikle tevakkufun tefsir ilmindeki yeri ve etkisinin çok yönlü irdelenmesi hedeflenmektedir

Data collection · Families in Therapy and Culture · Islamic Thought and Society Studies · Media Discourse and Social Analysis