Abdurrahi̇m Karakoç Ve Münacat Geleneği̇

Münacat, Allah’a yalvarma, yakarma ve sığınma duygularını ifade eden Klasik Türk Edebiyatı türlerinden biridir. Dinî-tasavvufi yönü ağır basan bu tür, özellikle Klasik Türk Edebiyatı şairlerinin eserlerinde önemli bir yer tutar. Nizâmî-i Gencevî, Sa‘dî-i Şirazi, Hafız- Şîrâzî, Abdurrahman-ı Câmî ve Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî Klasik Türk Edebiyatı içinde münacat örneği veren şairlerdendir. Halk şiirinde münacat, özellikle tasavvufî halk şairlerinin (Yunus Emre, Âşık Paşa, Niyâzî-i Mısrî) eserlerinde görülür. Batı Etkisinde Gelişen Türk edebiyatı içinde de görülen münacat, zaman içinde klasik yapısından uzaklaşmıştır. Tanzimat döneminde Şinasi’nin yazdığı “Münacat”, türün geleneksel yapısındaki değişimin ilk işareti olmuştur. Münacat türü Cumhuriyet Dönemi Türk Edebiyatı içinde de özellikle dini milli duyarlılığıyla ön plana çıkan şairler tarafından kaleme alınmıştır. Münacat türünü sürdüren şairlerden biri de Abdurrahim Karakoç’tur. Bu çalışmada modern şiir içinde gelenekten kopmadan mükemmel sanatın peşinde olan, Türk edebiyatında özellikle yergileriyle dikkat çeken Abdurrahim Karakoç’un şiirlerinde münacatın yeri irdelenmiştir. Çalışmada doküman analizi yöntemi kullanılmış, Karakoç’un münacat türünü nasıl ele aldığı, yakarışlarında nasıl bir üslup izlediği şiirlerinden örneklerle değerlendirilmeye çalışılmıştır. Abdurrahim Karakoç’un, münacatı kendi şiir anlayışıyla harmanlayarak özgün bir üslup oluşturduğu; bu münacatlarda toplumun tüm katmanları için güzel dileklerde bulunduğu, dünyaya zararı dokunanlar için önce ıslah olmaları yönünde niyazda bulunduğu, ıslah olmadıklarını gördüğündeyse beddua etmekten çekinmediği görülmüştür. Münacat türü Abdurrahim Karakoç’ta hem biçim hem de içerik olarak yeni bir forma bürünmüştür

European union · Cultural and Sociopolitical Studies · Families in Therapy and Culture · Turkish Literature and Culture