Formacja prezbiterów do duszpasterstwa nadzwyczajnego

Formacja prezbiterów do duszpasterstwa nadzwyczajnego ma określoną specyfikę, wynikającą z właściwości tej dziedziny działalności pastoralnej Kościoła. Jest ona dedykowana odpowiednio dobranym duchownym, którzy mają predyspozycje do prowadzenia takiej działalności. Autor artykułu opiera się na dostępnych źródłach, nauczaniu współczesnego Kościoła i publikacjach dotyczących podjętego zagadnienia. Źródła te implikują przyjęte metody badawcze, takie jak: metoda analizy zawartości treści, analizy źródeł i im podobne. Artykuł składa się z pięciu części, które obejmują problem doboru kandydatów do duszpasterstwa nadzwyczajnego (1) oraz wymiary formacji stałej: ludzki (2), duchowy (3), intelektualny (4) i pastoralny (5). Zasadniczy wniosek, jaki wynika z przeprowadzonych analiz jest następujący: konieczność prowadzenia formacji prezbiterów do duszpasterstwa nadzwyczajnego na odpowiednio wysokim poziomie, dostosowanym do wyzwań pastoralnych oraz potrzeb i oczekiwań adresatów różnorakich dziedzin tej działalności

Catholicism, Bioethics, Media, Education · Education and Cultural Studies · Theology and Canon Law Studies · Geology