Od inności do normalności. Turystyka zagraniczna Polaków w mozaice wspomnień

„Podróż [...] nie zaczyna się w momencie, kiedy wyruszamy w drogę, i nie kończy, kiedy dotarliśmy do mety. W rzeczywistości zaczyna się dużo wcześniej i praktycznie nie kończy się nigdy, bo taśma pamięci kręci się w nas dalej, mimo że fizycznie dawno już nie ruszamy się z miejsca” [Kapuściński 2006, s. 79]. Ten fragment Podróży z Herodotem otwiera publikację poświęconą wspomnieniom Polaków z turystycznych wyjazdów zagranicznych w dwóch okresach: Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (PRL) i po transformacji w warunkach demokratycznej III Rzeczypospolitej Polskiej. Ryszard Kapuściński (1932-2007) w sobie właściwym stylu wyraził trójetapowość każdej wyprawy, która w badaniach tej aktywności człowieka ( homo viator ) została ujęta przez Marca Boyera [1973] jako podróż wyobrażona, podróż przeżywana i podróż przedłużona. Wielu – za Krzysztofem Przecławskim [1997] również polskich uczonych [1] stosowało ten model, eksplorując zakreślony przez siebie problem badawczy. W recenzowanej pracy Anna Kopczak-Wirga, badając konstrukcję wspomnień z podróży, skoncentrowała się na trzeciej fazie modelu Boyera, korespondującej z opowieściami postturystyczymi ( post-tour narrative ) Edwarda M. Brunera [s. 83-84 [2] ]. Ten zabieg Badaczki zwrócił uwagę autora niniejszej recenzji. [1] Por. m.in. Banaszkiewicz 2012b; 2012c; Owsianowska 2014; Klimczyk, Zwolińska 2017; Borkowski 2019; Buczkowska-Gołąbek, Herbik 2019; Duda 2020. [2] Zapis wyłącznie numerów stron oznacza odwołania do recenzowanej pracy

Physics · Theology · Philosophy · Polish Historical and Cultural Studies · Polish-Jewish Holocaust Memory Studies · Social Issues in Poland