Misterium instytucjonalnego wymiaru Kościoła

Postępująca socjologizacja i psychologizacja Kościoła prowadzi współcześnie nie tylko do redukcji jego nadprzyrodzonego wymiaru, ale także, paradoksalnie, podważa i odrzuca niezbywalność jego instytucjonalności. Jednakże istnienie instytucji wspólnoty wierzących jest kluczowe dla zachowania nade wszystko jej sakramentalnej posługi uświęcania i zbawiania wierzących, nie mówiąc już o niezastąpionej społecznej roli Kościoła powszechnego w całym w świecie. Jest faktem, iż każda społeczność potrzebuje różnych instytucji, spełniających w niej określone funkcje i utrzymujące porządek spo-łeczny, co służy ogólnemu dobru. W powyższych analizach chodzi o wykazanie, że co najmniej podobnie ma się sprawa z communio Ecclesiae. Drugi Sobór Watykański trafnie stwierdził: „Kościół ziemski i Kościół – bogaty w dary niebiańskie – nie mogą być pojmowane jako dwie rzeczy odrębne, przeciwnie, tworzą one jedną rzeczywistość zło-żoną, która zrasta się z pierwiastka boskiego i ludzkiego” (KK 1). Misteryjności ekle-zjalnego instytucjonalizmu zakotwiczona jest w podwójnej naturze Kościoła: Boskiej i ludzkiej (teandryzm). Mistyczny charakter eklezjalnej wspólnoty powiązany jest nie tylko z jej uwarunkowaniami historycznymi i racjonalnymi, ale nade wszystko z sakra-mentalnym udzielaniem darów odkupienia, co ma swoje zakorzenienie w trynitarnej eklezjogenezie, a nade wszystko w tajemnicy Wcielenia, określającej istotę, naturę i misję Kościoła

Catholicism, Bioethics, Media, Education · Chemistry · Education and Cultural Studies · Theology and Canon Law Studies