Kanony Soboru Nicejskiego 325 r. o zapierających się wiary (lapsi)

Prześladowania chrześcijan w pierwszych wiekach Kościoła doprowadziły niektó-rych z nich do zaparcia się wiary. Powody podjęcia aktu apostazji były rożne: strach przed cierpieniami i utratą życia, szykany stosowane wobec najbliższych, utrata mająt-ków. Po ustaniu prześladowań upadli (lapsi) chcieli wrócić do Kościoła, stąd też najpierw na synodach ustanawiano prawodawstwo określające warunki, pod którymi było to moż-liwe. Pierwszy w dziejach Kościoła Sobór powszechny, który odbył się w 325 roku w Nicei, w czterech kanonach dyscyplinarnych podjął kwestię apostatów. Stanowią one bez wątpienia podsumowanie dotychczasowego prawodawstwa synodalnego, które od Nicei 325 roku miało obowiązywać w całym Kościele. Analiza kanonów soborowych i synodalnych związana z kwestią lapsi prowadzi do jednoznacznego wniosku, że prag-nących szczerze wrócić do wspólnoty wiernych nie odrzucano, ale umożliwiano im odbycie pokuty. Apostatom znajdującym się w niebezpieczeństwie śmierci nie odmawia-no Komunii św. Duchownych wyświęconych po zaparciu się wiary pozbawiano ich godności i zaliczano do grona świeckich. Znajdującym się natomiast w tym gronie lapsi nakładano odpowiednie pokuty, zgodne z wcześniejszymi praktykami, podobnie czynio-no z tymi, którzy odbywali katechumenat. Należy z całą pewnością stwierdzić, że wy-znaczona apostatom pokuta przez Sobór Nicejski, a wcześniej przez synody i biskupów chociaż była surowa, trwała bowiem około dwunastu lat, była jednak aktem Bożego miłosierdzia wobec nawracających się grzeszników

First order · Classical Studies and Legal History · Polish Legal and Social Issues · Theology and Canon Law Studies