Między legendą a demontażem mitu. Iwaszkiewicz wobec diarystyki Żeromskiego

Artykuł stanowi analizę recepcji diarystyki Stefana Żeromskiego przez Jarosława Iwaszkiewicza, ukazując ją jako przestrzeń zarówno osobistego doświadczenia, jak i literackiej refleksji oraz mitotwórczej rekonstrukcji. Iwaszkiewicz przedstawia Żeromskiego z różnych perspektyw – mistrza, moralny autorytet, zwykłego człowieka, obecnego w rozmowie, geście i anegdocie oraz figurę „ostatniego romantyka nowoczesności”, twórcę, którego biografia i dzieło układają się w narrację o duchowym dziedzictwie polskiej kultury. Dzienniki Żeromskiego odczytuje jako autonomiczne dzieło artystyczne oraz laboratorium jego twórczej samoświadomości. W tej lekturze splatają się zachwyt i krytyczna dociekliwość, potrzeba zrozumienia twórcy oraz pragnienie demitologizacji. Iwaszkiewicz, operując jednocześnie narzędziami krytyka, świadka i mitotwórcy, nadaje postaci Żeromskiego kształt zarówno historyczny, jak i archetypowy, czyniąc z jego diarystyki fundament polskiej nowoczesności oraz trwałą inspirację dla kolejnych pokoleń czytelników oraz pisarzy

Human rights · Central European Literary Studies · Diverse Academic Research Studies · Polish-Jewish Holocaust Memory Studies

• Reymont Iwaszkiewicza

  Open Access•Katarzyna Gędas, Jarosław Iwaszkiewicz•Colloquia Litteraria•2020

  Add to list