Friżider miłości, dziesięć piastrów nadziei, czyli mała glosa do „Piotrusia”

Punktem wyjścia artykułu jest konstatacja oczywistego zakorzenienia pisarstwa Leo Lipskiego w uniwersum analno-fekalnym. Ten aspekt twórczości autora Piotrusia dość łatwo poddaje się wykładni z punktu widzenia teorii psychoanalitycznej, która tradycyjnie łączy rejestr analny z sadomasochizmem. Zarazem jednak autor artykułu wskazuje, że (1) w twórczości Lipskiego rejestr analno-fekalny wiąże się także z rejestrem pamięci, a co więcej (2) odwołania do tego rejestru w pewnej mierze równoważone są przez odwołania do sfery oralnej, do przyjemności jedzenia i warunkowego wyzwolenia, jaką daje sama narracja, po części luzująca także przeciążenie traumatyczną pamięcią. Analizując mikropowieść Piotruś pod kątem relacji między rejestrem fekalnym, sferą jedzenia a sztuką opowiadania, autor artykułu próbuje wskazać jaśniejsze momenty mrocznego arcydzieła Lipskiego, które pozwalają mówić o paradoksalnym zwycięstwie jeśli nie bohatera, to autora powieści

Physics · Theology · Central European Literary Studies · Education and Cultural Studies · Philosophy · Polish-Jewish Holocaust Memory Studies