Ordo, ordinatio, impositio manuum w tekstach Nowego Testamentu i pismach Ojców Apostolskich (cz. 1)

Ustanawianie diakonów, prezbiterów i biskupów w Nowym Testamencie było wyrażane zwrotami ἐπίθεσις τῶν χειρῶν (impositio/inpositio manuum) oraz ἐπιθεῖναι τὰς χεῖρας (imponere/inponere manus). W Ewangeliach synoptycznych odnoszą się one do błogosławieństwa dzieci, uzdrawianie, wskrzeszanie umarłych i uwalniania z mocy złych duchów. W zakończeniu Ewangelii Marka Jezus przekazuje uczniom swoją moc uzdrawiania i uwalniania poprzez gest nałożenia rąk. Natomiast „ustanowienie przez nałożenie rąk” wyrażone terminem χειροτονία/χειροτονέω pojawia się w odniesieniu do przełożonych wspólnoty w Dz 14,23 oraz 1 i 2 Liście do Tymoteusza. W Didache termin χειροτονέω oznacza już wyraźnie ustanowienie biskupów i diakonów; ponadto bywał stosowany szerzej do powierzenia misji ewangelizacyjnej (Paweł i Barnaba w Azji Mniejszej), a w Listach Ignacego z Antiochii do misji wsparcia realizowanej przez diakona albo innego przedstawiciela wspólnoty dla Kościoła w Antiochii. Użycie „techniczne” czasownika χειροτονέω w obszarze Azji Mniejszej i Syrii kontrastuje z kontekstem rzymskim, gdzie pod koniec I wieku nie pojawia się ani rzeczownik χειροτονία, ani czasownika χειροτονέω na opisanie ustanowienia przez nałożenie rąk biskupów i diakonów. W Liście do Koryntian Klemensa Rzymskiego mamy za to użyty czasownik καθίστημι na jego określenie.

Mode (computer interface) · Power (physics) · Biblical Studies and Interpretation · Catholicism, Bioethics, Media, Education · Theology and Canon Law Studies