Een Verloren Schaap Terecht

Den 4den April 1888 ontving het Rijks Museum van Oudheden te Leiden van het Zeeuwsch Genootschap voor Kunsten en Weten sehappen een van tufsteen gehouwen daemonenkop 1 in bruikleen, voorzien van grooten horens, bolle wangen, uitpuilende oogen, gekroesde haren, ringbaard, knevels eii slagtanden in bovenen onderkaak, die ons aanstonds aan de bekende Garuda-figuren van Tjandi Panataran in Kediri deed denken. Blijkens den in het zeer dikke achtergedeelte van den ongeveer 300 Kg. zwaren steenklomp uitgehouwen rand kon het voorwerp moeilijk als iets anders dan als een sluitsteen boven een ingang of venster van een bouwwerk uit de Hindoe-periode beschouwd worden, doch bij de overdracht werd alleen medegedeeld dat het afkomstig was uit de desa Pa djarakan in de Residentie Probolinggo en door een der schepen van de reederij Zeylen en Derker werd aangebracht. Natuurlijk rees de vraag van welk bouwwerk het deel kon uit gemaakt hebben en deze begon nog sterker te spreken, toen, thans ongeveer drie jaren geleden, de afdeeling der Nederlandsch-Indische oudheden van voornoemd Museum opnieuw werd geordend , bij welke gelegenheid dit merkwaardige stuk een betere plaats erlangde en duidelijker zichtbaar werd tentoongesteld. A priori mocht, den om vang van den steen in aanmerking genomen, wel vastgesteld worden, dat de tegenwoordige Javanen, die den kop naar hun smaak opschilderden, dezen niet ver hadden weggesleept, zoodat de richting waarin het onderzoek naar de herkomst ervan geleid moest worden daardoor eenigszins werd bepaald. Immers in de nabuurschap van Padjarakan bevindt zich slechts een tempel, de wegens zijn rondbouw zoo merkwaardige, uit baksteen opgetrokken

Art · Humanities · Theology · Architectural and Urban Studies · Philosophy