Okamgnienia i migawki

Punktem wyjścia rozważań autorki jest doświadczenie znużenia, jakie towarzyszyło jej podczas lektury reportaży o Ameryce Łacińskiej. Stawia hipotezę, że odpowiedzialna za to była ich monumentalna i migawkowa forma. Stwierdza, że nawet wielkie, docenione reportaże potwierdzają tezę o kryzysie narracji, a szerzej: kultury współczesnej, którą stawia Byung-Chul Han. Refleksja autorki krąży wokół pytań o to, czy Ameryka Łacińska jest miejscem okamgnienia, co to znaczy i jaki ma to wpływ na poświęcone jej reportaże. Stawia pytanie, czy synkretyczna, tiktokowa, pozbawiona aury materialna rzeczywistość zglobalizowanej Ameryki daje szansę na epifanię bytu. Poszukując możliwości reportażu jako opowieści o teraźniejszości, inspiracji szuka między innymi u Martina Heideggera, Waltera Benjamina (Denkbilder) czy Olgi Tokarczuk („czuły narrator”). Stwierdza, że pojęcie okamgnienia można łączyć z pamięcią, doświadczeniem przeszłości (nie jest to sprzeczne ze skupioną na „ekstazie” współczesności koncepcją Heideggera). Reportaż nie jest dla niej informowaniem o nieznanym, lecz epifanijną (szamańską) sztuką opowieści, tj. łączy „punktową teraźniejszość” z rodzajem zgęszczenia sensu, jaką oferują poezja albo rytuał. Inspirując się reportażem Pasażerowie. Ayahuasca i duchy Amazonii Mateusza Marczewskiego, autorka stwierdza, że reportaż może być opowieścią taktylną, uzdrawiającą, oferującą wgląd w rzeczywistość, ale i we własną sytuację

Duchy · Miracle · Obituary · Central European Literary Studies · Polish-Jewish Holocaust Memory Studies · Schopenhauer and Stefan Zweig