Kościół jest Ciałem. Wybrane aspekty współczesnej eklezjologii w perspektywie chrystologiczno sakramentalnej

Artykuł podejmuje problem ujęcia eklezjologii w kluczu cielesności. Odkrycie wagi Ciała dla eklezjologii powiązane jest we współczesności z renesansem tej Pawłowej kategorii myślenia o Kościele. Jego kulminacją były: encyklika Piusa XII Mystici cor-poris opublikowana w 1943 roku oraz oryginalne i przełomowe studium historyczno-‐teologiczne Henryego de Lubaca Corpus mysticum z 1944. Owoce badań historycznych de Lubaca utorowały drogę do wielkich syntez dogmatyczno‐magisterialnych, które można odnaleźć w Sacrosanctum Concilium, Lumen Gentium i Ecclesia de Eucharistia. Na ile wspomniane teksty skupiają się na sakramentalnym rozumieniu Kościoła, na tyle również, oto główna teza niniejszego artykułu, wskazują na wagę idei cielesności (po-wiązaną z tajemnicą wcielenia) w budowaniu teorii eklezjologicznych. W takiej perspek-tywie, wydaje się, że naglącym zadaniem eklezjologii jest powrót do idei Kościoła jako Ciała Chrystusa. Idea ta nie została porzucona czy też zmarginalizowana, jak czasami mniema się, w tekstach ostatniego Soboru. Wręcz przeciwnie, odnowione podejście tego Soboru do eklezjologii może i powinno być intepretowane w ciągłości z eklezjologią mistycznego Ciała. Współczesne syntezy eklezjologii po linii teologii Ciała mogą zatem czerpać istotne intuicje z dziedzictwa Soborowego. Dodatkowym faktorem w ich rozwoju może stać się bujnie rozwijająca się teologia Ciała w kluczu wojtyłowsko‐fenome-nologicznym

Physics · Theology · Catholicism, Bioethics, Media, Education · Education and Cultural Studies · Philosophy · Psychology · Theology and Canon Law Studies