Türkiye’de Etnografya Müzeleri
Tarihsel Süreç, Sorunlar ve Yeniden Yapılanma
Bibliographic Data
| ID | 22271440 |
|---|---|
| Authors | Hatice Engin (0000-0002-7796-1171, Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi, corresponding author) |
| Year | 2026 |
| Volume | 6 |
| Issue | 10 |
| Pages | 1-17 |
| Publication date | 2026-07-03 |
| Open Access | No |
| Type | ARTICLE |
| Venue | Medeniyet Kültürel Araştırmalar Belleteni (JOURNAL) |
| Journal identifiers | ISSN: 2792-0348 • E-ISSN: 2792-0348 |
| Publisher | Istanbul Medeniyet University (PUBLISHER) |
| DOI | 10.60051/medbel.1848466 |
| OpenAlex | W7167076724 |
| Language | TR |
| References cited | 11 |
Cumhuriyet’in ilanı ile birlikte Türkiye’de ulus-devletin inşası sürecinde kültürel miras politikaları ideolojik bir nitelik kazanmış, müzecilik bu sürecin önemli araçlarından biri olarak ön plana çıkmıştır. Özellikle halk kültürünün temsili, korunması ve arşivlenmesi yoluyla yeni bir ulusal kimliğin inşası hedeflenmiştir. Bu bağlamda, 1928 yılında kurulan Ankara Etnografya Müzesi, yalnızca Türkiye’nin ilk etnografya müzesi olması açısından değil aynı zamanda halk kültürünün kurumsal düzeyde temsil edilmesi bakımından da özel bir konuma sahiptir. Dönemin aydınları, bürokratları ve araştırmacıları, halkın yaşam biçimini, gündelik pratiklerini, sanat anlayışını ve inanç sistemlerini yansıtan unsurların toplanarak müzelerde sergilenmesini, kültürel hafızanın inşası ve korunması açısından gerekli görmüşlerdir. Ancak sonraki yıllarda açılan etnografya müzeleri, altyapı, koleksiyon yönetimi, sergileme biçimi ve kurumsal sürdürülebilirlik gibi açılardan Ankara Etnografya Müzesi’nin gerisinde kalmış, çağdaş müzecilik anlayışlarıyla uyumlu bir dönüşüm gerçekleştirememiştir. Bu çalışma, Cumhuriyet’in erken döneminden günümüze Türkiye’de etnografya müzeciliğinin tarihsel gelişimini, ulusal kimlik politikaları, kültürel hafıza üretimi ve miras yönetimi bağlamında ele almaktadır. Literatür taraması ve saha incelemeleri temelinde gerçekleştirilen araştırma, etnografya müzelerinin Türkiye’de kültürel mirasın kurumsal düzeyde korunmasında ve kimlik inşasında oynadığı işlevi ortaya koymayı amaçlamakta; mevcut müzecilik pratiklerinin çağdaş yaklaşımlar doğrultusunda yeniden yapılandırılmasının gerekliliğine işaret etmektedir. Çalışma bu yönüyle, Türkiye’de etnografya müzeciliğine dair literatüre tarihsel, eleştirel ve çözüm önerileri içeren bütünlüklü bir katkı sunmaktadır
Paratext · Politics · Popular opinion · Diverse Cultural and Social Studies · Historical Turkish Studies · Museums and Cultural Heritage
| Highly cited | No |
|---|